Olmazsa Olmazımız Stres!
Durumu doğumumuzdan itibaren irdelemeye başlayalım. Anne rahmine düştük, oh mis! Duramıyoruz yerimizde! Daha yeni eller ve ayaklar oluşmaya başladı. Annemizin karın çeperini parçalarcasına tekmeler, dokunmalar. Aylar geçmek bilmiyor bir türlü. Gözler daha açılmamışken nasıl oluyor ki biz böyle gün ışığına kavuşmanın heyecanı ve telaşına kapılıyoruz? Stres yükü daha bir mercimek tanesiyken…